Γυναικολογικές Παθήσεις

  • Ινομυώματα

    Τα ινομυώματα είναι πολύ συχνοί καλοήθεις όγκοι του μυϊκού τοιχώματος της μήτρας, άγνωστης αιτιολογίας, και παρατηρούνται συνηθέστερα σε γυναίκες άνω των 35 ετών. Σπάνια γίνονται κακοήθεις.
    Τα ινομυώματα χαρακτηρίζονται και κατηγοριοποιούνται ανάλογα με το μέγεθος και κυρίως την εντόπισή τους στο τοίχωμα της μήτρας.
    Έτσι, αναφερόμαστε στα υποορογόνια ινομυώματα, που είναι επιφανειακά, στο εξωτερικό τοίχωμα, και στα ενδοτοιχωματικά, που κάποιες φορές βρίσκονται σε άμεση σχέση με το ενδομήτριο (το στρώμα που καλύπτει την κοιλότητα της μήτρας και σχετίζεται με το αίμα της περιόδου).

    Διάγνωση

    Η διάγνωση των ινομυωμάτων γίνεται με κλινική εξέταση και κυρίως με υπερηχογράφημα. Πολλά ινομυώματα δεν δίνουν συμπτώματα και εντοπίζονται τυχαία στον γυναικολογικό έλεγχο ρουτίνας. Άλλα, όμως, προκαλούν ενοχλήσεις όπως έντονες κολπικές αιμορραγίες, πόνο, πίεση στα παρακείμενα όργανα της πυέλου, αίσθημα βάρους, συχνουρία κ.α.
    Τα ινομυώματα μπορεί να σχετίζονται με υπογονιμότητα και αποβολές, είτε άμεσα είτε έμμεσα. Υπάρχουν πρόσφατες μελέτες που δείχνουν ότι η αφαίρεση ινομυωμάτων, ακόμη και όταν αυτά βρίσκονται μακριά από την κοιλότητα της μήτρας, βελτιώνει σημαντικά τα ποσοστά εγκυμοσύνης σε γυναίκες με πρόβλημα σύλληψης και αποβολών.

    Θεραπεία

    Η θεραπεία είναι είτε συντηρητική, είτε χειρουργική. Η συντηρητική μπορεί να είναι απλή παρακολούθηση, χορήγηση φαρμάκων που παροδικά σταματά την ανάπτυξή τους διακόπτοντας την περίοδο της γυναίκας. Μία άλλη μέθοδος είναι ο εμβολισμός των βασικών τροφοφόρων αγγείων τους. Αυτή η μέθοδος, δεν έχει τύχει μεγάλης αποδοχής και τείνει να εγκαταλειφθεί.
    Στην εποχή μας η σωστότερη αντιμετώπιση είναι η χειρουργική αφαίρεση, η οποία πλέον γίνεται σχεδόν αποκλειστικά ενδοσκοπικά, με τη λαπαροσκοπική ή και την υστεροσκοπική μέθοδο. Οι συγκεκριμένες επεμβάσεις είναι μοντέρνες, χωρίς ιδιαίτερο μετεγχειρητικό πόνο, με εξαιρετικό αποτέλεσμα και νοσηλεία συνήθως μίας ημέρας.
    Η μέθοδος αυτή είναι σημαντικά καλύτερη από την κλασσική ανοιχτή ινομυωματεκτομή και τα ποσοστά κυήσεων φαίνεται να είναι μεγαλύτερα με την ενδοσκοπική μέθοδο.
    Η αλματώδης εξέλιξη της γυναικολογικής ενδοσκοπικής χειρουργικής έχει αλλάξει την ιατρική αντιμετώπιση των ινομυωμάτων: αφενός ενισχύει την αναγκαιότητα της χειρουργικής θεραπείας κάνοντάς την και ευκολότερη και αφετέρου παρέχει στις γυναίκες το καλύτερο αποτέλεσμα όσον αφορά σε γονιμότητα και ποιότητα ζωής.

  • Ενδομητρίωση

    Τι είναι ενδομητρίωση;

    Ενδομητρίωση είναι μία νόσος η οποία προσβάλλει πολλές γυναίκες λόγω της παρουσίας ιστού ίδιου με αυτού που υπάρχει μέσα στην μήτρα (ενδομήτριο).
    Αυτός ο ιστός βρίσκεται έξω από την μήτρα αλλά επηρεάζεται από τις ορμονικές αλλαγές που συμβαίνουν κατά την διάρκεια της εμμήνου ρύσεως της γυναίκας.
    Όπως συμβαίνει και μέσα στην μήτρα ο ιστός αυτός αναπτύσσεται κάθε μήνα και αιμορραγεί την ίδια χρονική στιγμή που η γυναίκα έχει την περίοδο της.
    Αυτό το "πρήξιμο" και η αιμορραγία, προκαλούν ένα είδος αντίδρασης στην γύρω περιοχή και φλεγμονή. Μπορεί επίσης να επηρεαστούν και άλλα όργανα μέσα στην πύελο (λεκάνη), με αποτέλεσμα αυτά να "κολλήσουν" σ' αυτήν την περιοχή και να δημιουργηθούν "ταινίες" μεταξύ τους που τα ενώνουν, αυτές που ιατρικά καλούνται συμφύσεις.

    Είναι συχνή η ενδομητρίωση στις γυναίκες;

    ΝΑΙ. Η υποψία ύπαρξης τής νόσου είναι αρκετά συχνό εύρημα από τους ιατρούς κατά την διάρκεια τής εξέτασης της πυέλου τής γυναίκας ή μπορεί να διαγνωσθεί κατά την διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων.
    Μία άλλη συχνή αιτία ανεύρεσης ενδομητρίωσης είναι κατά την διάρκεια κλινικοεργαστηριακού ελέγχου τής γυναίκας για υπογονιμότητα (δυσκολία στο να μείνει έγκυος).
    Είναι δύσκολο να υπολογιστεί ακριβώς πόσες γυναίκες έχουν ενδομητρίωση και αυτό γιατί συχνά η νόσος δεν προκαλεί προβλήματα ή συμπτώματα. Τουλάχιστον 1/4 των γυναικών που έχουν ενδομητρίωση δεν έχουν καθόλου συμπτώματα.

    Πού μπορεί να εντοπιστεί;

    Τα πιο συνηθισμένα σημεία στα οποία ανευρίσκονται εστίες ενδομητρίωσης είναι οι ωοθήκες, ο δουγλάσειος χώρος (χώρος που βρίσκεται πίσω από την μήτρα), οι ιερομητρικοί σύνδεσμοι (ταινίες ιστού που συγκρατούν την μήτρα), τα τοιχώματα τής κοιλιάς και οι σάλπιγγες.

    Τι προβλήματα μπορεί να προκαλέσει;

    Το πιο συχνό πρόβλημα που προκαλεί η ενδομητρίωση είναι πόνος. Συνήθως εντοπίζεται χαμηλά στην κοιλιά και στην πύελο και μπορεί να προκαλέσει πόνο κατά την διάρκεια της σεξουαλικής επαφής (δυσπαρεύνεια).
    Ο πόνος συνήθως αρχίζει λίγο πριν από την περίοδο και γίνεται εντονότερος μέχρι να αρχίσει η περίοδος.
    Μετά σιγά-σιγά γίνεται ηπιότερος. Άλλες φορές γίνεται εντονότερος προς το τέλος τής περιόδου.
    Εάν οι εστίες της ενδομητρίωσης βρίσκονται πάνω στο τοίχωμα της ουροδόχου κύστης ή στο έντερο, μπορεί να προκληθούν συμπτώματα από το ουροποιητικό σύστημα ή από το γαστρεντερικό σύστημα γύρω από τον χρόνο της περιόδου, π.χ. πόνος κατά την ούρηση ή διάρροια.
    Άλλα συμπτώματα είναι ακατάστατη περίοδος, απώλεια μεγαλύτερης ποσότητας αίματος από το φυσιολογικό κατά την περίοδο, πόνος μεταξύ των περιόδων κ.α..

    Πώς προκαλείται η ενδομητρίωση;

    Παρ' όλο που κανένας δεν γνωρίζει στα σίγουρα πώς προκαλείται η ενδομητρίωση υπάρχουν δύο κύριες θεωρίες για την ανάπτυξή της :

    • Μικρά κομμάτια (κύτταρα) ιστού μέσα από την μήτρα (ενδομήτριο), διαφεύγουν έξω από την μήτρα δια μέσου των σαλπίγγων και πέφτουν μέσα στην κοιλιακή κοιλότητα κατά την διάρκεια τής περιόδου.
    • Περιοχές από κύτταρα έξω από την μήτρα "αλλάζουν" και μετατρέπονται σε εστίες ενδομητρίωσης κάτω από την επίδραση των ορμονικών αλλαγών που συμβαίνουν κατά την διάρκεια του κύκλου στις γυναίκες.

    Η ενδομητρίωση δεν μεταδίδεται από άτομο σε άτομο και δεν υπάρχει κάποιος τρόπος που να μπορεί να εμποδίσει ή να προβλέψει την ανάπτυξή της.

    Πώς γίνεται η διάγνωση της ενδομητρίωσης;

    Ο μοναδικός τρόπος για να διαγνωσθεί με ασφάλεια η ενδομητρίωση, είναι η γυναίκα να υποβληθεί σε μία επέμβαση η οποία λέγεται "λαπαροσκόπηση" και η οποία επιτρέπει στον γιατρό να κοιτάξει λεπτομερειακά έξω από την μήτρα και στις γύρω απ' αυτήν περιοχές και όργανα, δια μέσου ενός μικρού σωλήνα, ο οποίος εισέρχεται στην κοιλιά μέσω μιας μικρής τομής (2-3 εκατ.) που γίνεται αμέσως κάτω από τον ομφαλό.
    Οι εστίες τής νόσου φαίνονται σαν μαύρα, κόκκινα ή άσπρα σημάδια μεγέθους κεφαλής καρφίτσας ή λίγο μεγαλύτερα.
    Μερικές φορές όμως μπορεί να αναπτυχθούν μικρές κύστεις πάνω στις ωοθήκες.
    Αυτές σταδιακά μπορεί να γεμίσουν με αίμα καφέ και παχύρρευστο που μοιάζει με λιωμένη σοκολάτα. Οι κύστεις αυτές ονομάζονται "σοκολατοειδείς κύστεις".

    Μπορεί να επηρεάσει την γονιμότητα της γυναίκας;

    Όπως προαναφέρθηκε η ενδομητρίωση συχνά ανευρίσκεται σε γυναίκες που ελέγχονται επειδή δεν μπορούν να συλλάβουν.
    Η παρουσία λίγων εστιών της νόσου ακόμα και αν όλος ο υπόλοιπος κλινικοεργαστηριακός έλεγχος της γυναίκας είναι φυσιολογικός, φαίνεται να επηρεάζει την δυνατότητα μεταφοράς και γονιμοποίησης των ωαρίων που απελευθερώνονται από τις ωοθήκες.
    Εάν η ενδομητρίωση είναι βαρύτερης μορφής, μπορεί να επηρεάσει τον μηχανισμό απελευθέρωσης ωαρίων από τις ωοθήκες ή να "φράξει" τις σάλπιγγες.
    Όταν μία γυναίκα έχει ενδομητρίωση δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να μείνει έγκυος.
    Υπογονιμότητα μπορεί να παρουσιαστεί σε γυναίκες με διαγνωσμένη την νόσο και χωρίς άλλα συμπτώματα και προσβάλλει 30-40% απ' αυτές τις γυναίκες.
    Πολλές φορές μετά από μία εγκυμοσύνη ο πόνος μπορεί να καλυτερέψει.

    Πώς μπορεί να θεραπευθεί;

    Υπάρχουν δύο τρόποι αντιμετώπισης στην θεραπεία της ενδομητρίωσης που μπορεί και οι δύο αν χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν σε μερικές περιπτώσεις.
    Η θεραπεία που θα επιλεγεί συνυπολογίζει τα προβλήματα και το επιθυμητό αποτέλεσμα.

    Θεραπεία με φάρμακα

    Οι εστίες της νόσου βρίσκονται υπό την επίδραση των ορμονικών αλλαγών της εμμήνου ρύσεως.
    Τα φάρμακα τα οποία χρησιμοποιούνται για την θεραπεία τής ενδομητρίωσης γενικά έχουν σαν σκοπό να εμποδίσουν την παραγωγή αυτών των ορμονών και να σταματήσουν την διέγερση που προκαλεί τον ερεθισμό και την αύξηση τής ενδομητρίωσης κάθε μήνα.
    Τα φάρμακα αυτά είναι ορμόνες και έχουν την δυνατότητα να προκαλέσουν ανακούφιση από τα συμπτώματα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

    Χειρουργική θεραπεία

    Μια άλλη δυνατότητα θεραπείας της νόσου είναι η απομάκρυνση των εστιών με χειρουργική επέμβαση.
    Τις περισσότερες φορές γίνεται απλώς απομάκρυνση των εστιών ενδομητρίωσης ή λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία τής ασθενούς, την επιθυμία της για τεκνοποίηση, την βαρύτητα την συμπτωμάτων και άλλους παράγοντες μπορεί να γίνει αφαίρεση πυελικών οργάνων.
    Η χειρουργική θεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί μερικές φορές αν τα προβλήματα που έχει προκαλέσει η ενδομητρίωση είναι συμφύσεις ή κύστεις ωοθηκών.
    Μοντέρνες θεραπείες όπως είναι η λαπαροσκοπική χειρουργική με λέιζερ είναι διαθέσιμες αλλά δεν μπορούν να εφαρμοστούν σε όλες τις περιπτώσεις.
    Η θεραπεία τής ενδομητρίωσης κάθε γυναίκας πρέπει απαραίτητα να εξατομικεύεται σύμφωνα με τις απαιτήσεις, τις ανάγκες και τους ρυθμούς ζωής κάθε ασθενούς. Συνεκτιμάται ένας αριθμός παραγόντων και ίσως χρειαστεί να χρησιμοποιηθεί συνδυασμός φαρμάκων ή και επέμβαση.

  • Σαλπιγγίτιδα

    Μια αιτία πόνου και υπογονιμότητας

    Oι περισσότερες γυναίκες στη ζωή τους έχουν αντιμετωπίσει πόνο χαμηλά στην κοιλιά, είτε κατά την διάρκεια της περιόδου, είτε κάποια άλλη χρονική στιγμή. Οι πόνοι αυτοί συνήθως οφείλονται σε μη σοβαρές αιτίες.
    Τέτοιοι, μπορεί να είναι οι τυπικοί πόνοι - λίγο πριν την περίοδο ή την πρώτη και δεύτερη μέρα της περιόδου - οι οποίοι περνούν τις επόμενες ημέρες, ένας πόνος στο μέσον του κύκλου κατά την ημέρα της ωορρηξίας, πόνοι που μπορεί να οφείλονται στο έντερο είτε από δυσκοιλιότητα είτε από κολίτιδα εξαιτίας άγχους, πόνοι που μπορεί να οφείλονται σε ουρολοίμωξη αλλά και άλλες αιτίες.
    Υπάρχουν όμως και ενοχλήσεις που μπορεί να είναι ιδιαίτερα σοβαρές χωρίς ωστόσο να έχουν πολύ έντονα συμπτώματα, αλλά οι μακροχρόνιες επιπλοκές τους να επηρεάζουν σοβαρά την σωματική αλλά και ψυχική υγεία της γυναίκας και ολόκληρης της οικογένειας.
    Αυτό γίνεται εύκολα κατανοητό αν κοιτάξουμε στο περιβάλλον μας και δούμε πόσες γυναίκες γνωρίζουμε που έχουν προβλήματα γονιμότητας και αναγκαστικά πρέπει να καταφύγουν στην λύση της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Το ψυχολογικό κόστος μιας τέτοιας διαδικασίας είναι κάτι που μόνο το ζευγάρι που το έχει βιώσει μπορεί να το καταλάβει σε όλο του το μέγεθος.
    Έχει επιπτώσεις τόσο στη σχέση τού ζευγαριού όσο και στη κοινωνική και επαγγελματική του ζωή.
    Μια τέτοια ύπουλη αιτία πόνου είναι η σαλπιγγίτιδα ή όπως έχει καθιερωθεί σήμερα στην ιατρική να λέγεται Πυελική Φλεγμονώδης Νόσος, που από μελέτες που έχουν γίνει αποτελεί τον πιο σοβαρό παράγοντα σαλπιγγικής αιτίας υπογονιμότητας, που μπορεί να αποφευχθεί.

    Τί είνα η Πυελική Φλεγμονώδης Νόσος;

    Είναι μία φλεγμονή, που επηρεάζει την μήτρα, τις σάλπιγγες και άλλα όργανα μέσα στην κοιλιά της γυναίκας.
    Μπορεί να είναι οξεία ή χρόνια και συνήθως παρουσιάζεται σε γυναίκες που βρίσκονται στην αναπαραγωγική ηλικία και έχουν σεξουαλικές σχέσεις.

    Τι προκαλεί την Πυελική Φλεγμονώδη Νόσο;

    Στις περισσότερες περιπτώσεις η αιτία είναι ένα μικρόβιο το οποίο περνάει από τον κόλπο της γυναίκας (διαμέσου του τραχήλου της μήτρας), στην μήτρα και από εκεί στις σάλπιγγες και στην συνέχεια ίσως και στην κοιλιά της γυναίκας.

    Υπάρχουν αρκετοί γνωστοί παράγοντες κινδύνου όπως:

    • Αλλαγή πολλών σεξουαλικών συντρόφων
    • Αρχή σεξουαλικών σχέσεων σε μικρή ηλικία
    • Ιστορικό σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων
    • Χρήση σπιράλ
    • Ενδοκολπικές πλύσεις

    Η πιο συχνή αιτία, τουλάχιστον στις μισές περιπτώσεις, είναι μικρόβια που ονομάζονται χλαμύδια (Chlamydia trachomatis).
    Άλλα μικρόβια που μπορούν να προκαλέσουν πυελική φλεγμονώδη νόσο είναι το μυκόπλασμα, ο γονόκοκος, το κολοβακτηρίδιο (Escherichia coli) και το ουρεόπλασμα. Παρόλα αυτά, στο ένα πέμπτο περίπου των περιπτώσεων δεν ανευρίσκεται κάποιο μικρόβιο και δεν είναι απαραίτητα αναγκαίο να κάνει η γυναίκα έρωτα για να αναπτυχθεί ΠΦΝ.
    Για παράδειγμα μία κολπίτιδα που οφείλεται στο μικρόβιο Gardnerella Vaginalis (αιμόφιλος του κόλπου) μπορεί να περάσει στην μήτρα και να προκαλέσει τα συμπτώματα.
    Η νόσος μπορεί να εμφανιστεί μετά από τοκετό, εγχειρήσεις και σκωληκοειδίτιδα. Επίσης επιπλοκές μετά από μία λαπαροσκόπηση, αποβολή, ή μία έκτρωση μπορούν να προκαλέσουν τη νόσο.

    Ποιά είναι τα συμπτώματα;

    Υπάρχει μία μεγάλη ποικιλία συμπτωμάτων και αυτά μπορεί να διαφέρουν από γυναίκα σε γυναίκα. Σε οξεία ΠΦΝ υπάρχει πόνος χαμηλά στην κοιλιά, συνήθως και στις δύο πλευρές, όπως επίσης πόνος κατά την διάρκεια της σεξουαλικής πράξης και αυξημένη κολπική έκκριση.
    Σπανιότερα, μπορεί να υπάρχει πόνος στο πάνω τμήμα της κοιλιάς και πίσω στη μέση. Επίσης σε περισσότερο σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να υπάρχει πυρετός, ιδρώτες και ένα γενικό αίσθημα αδιαθεσίας.
    Κάποιες φορές μπορεί να υπάρχει και πόνος κατά την ούρηση.
    Σε χρόνια ΠΦΝ μπορεί να υπάρχουν μερικά από τα παραπάνω συμπτώματα αλλά το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα είναι ένας "ελαφρύς" πόνος χαμηλά στην κοιλιά που συνδέεται συχνά με ανώμαλο κύκλο, και συγχρόνως έντονο πόνο και μεγάλη απώλεια αίματος κατά την περίοδο.

    Πώς γίνεται η διάγνωση;

    Η υποψία αρχικά θα τεθεί από τα συμπτώματα και από την γυναικολογική εξέταση.
    Εάν υπάρχει πιθανότητα της νόσου τότε θα χρειαστεί να γίνουν οι παρακάτω εξετάσεις:

    • Εξετάσεις αίματος: θα δείξουν την παρουσία ή μη κάποιας μόλυνσης. Ίσως μπορεί να γίνει και ένας έλεγχος για χλαμυδιακά αντισώματα που αν είναι θετικά, επιβεβαιώνεται η μόλυνση με χλαμύδια στο παρελθόν. Το τεστ αυτό όμως δεν μπορεί να δείξει αν υπάρχει ενεργής μόλυνση.
    • Καλλιέργεια κολπικού και τραχηλικού υγρού: που θα προσδιορίσει τον τύπο του μικροβίου που υπάρχει.
    • Υπερηχογράφημα: που μπορεί να απεικονίσει μέσα στην κοιλιά την παρουσία υγρού που προέρχεται από την μόλυνση, διόγκωση σαλπίγγων (υδροσάλπιγγα) καθώς επίσης και άλλες πιθανές αιτίες που μπορούν να έχουν παρόμοια συμπτώματα, όπως ενδομητρίωση, εξωμήτριος κύηση, αιμορραγικό ωχρό σωμάτιο, κύστεις ωοθηκών.

    Η διάγνωση μπορεί να τεθεί και με την λαπαροσκόπηση.

    Ποια είναι η θεραπεία;

    Στην περίπτωση που τεθεί η διάγνωση, η θεραπεία επιτυγχάνεται με συνδυασμό αντιβιοτικών για περίοδο τουλάχιστον δύο εβδομάδων αφού συχνά η νόσος είναι δύσκολο να εκριζωθεί.
    Συχνά χρειάζονται ισχυρά παυσίπονα και η ανάπαυση είναι απαραίτητη.
    Εάν υπάρχει σπιράλ πρέπει να αφαιρείται αμέσως και να στέλνεται για καλλιέργεια.
    Η θεραπεία θα πρέπει να γίνει και από τον σεξουαλικό σύντροφο της γυναίκας και κατά την διάρκειά της θα πρέπει να αποφεύγονται οι ερωτικές επαφές.

    Ποιές είναι οι επιπλοκές της νόσου;

    Εάν αντιμετωπιστεί σωστά και γρήγορα, οι περισσότερες περιπτώσεις ανταποκρίνονται πολύ καλά στη θεραπεία και θεραπεύονται.
    Εάν δεν αντιμετωπιστεί σωστά μπορούν να δημιουργηθούν σοβαρές επιπλοκές και μόνιμες βλάβες όπως:

    • Εξωμήτριος κύηση (εγκυμοσύνη έξω από την μήτρα): Σε περίπτωση που η φλεγμονή "φράξει" κάποια από τις δύο σάλπιγγες που μεταφέρουν το ωάριο από τις ωοθήκες προς την μήτρα, το ωάριο μπορεί να "κολλήσει" και να γονιμοποιηθεί από το σπερματοζωάριο μέσα στην σάλπιγγα. Έτσι δημιουργείται μία εξωμήτριος κύηση που μπορεί να αποβεί πολύ επικίνδυνη ακόμα και για την ζωή της γυναίκας σε περίπτωση που γίνει ρήξη της και να χρειαστεί επείγουσα χειρουργική επέμβαση. Επανειλημμένα επεισόδια ΠΦΝ αυξάνουν τουλάχιστον επτά φορές την πιθανότητα για εξωμήτριο κύηση στη γυναίκα.
    • Συμφύσεις: Σε χρόνια ΠΦΝ, η μόλυνση μπορεί να δημιουργήσει "ταινίες-λωρίδες" ουλώδη ιστού, που προκαλούν την συγκόλληση των κοιλιακών οργάνων μεταξύ τους και το αποτέλεσμα αυτών είναι έντονοι πόνοι.
    • Υπογονιμότητα: Αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο της νόσου. Ουλώδης ιστός μπορεί να σχηματιστεί μέσα και γύρω από τις σάλπιγγες, σαν αποτέλεσμα επανειλημμένων μολύνσεων και να τις φράξει μόνιμα. Συνολικά 8% των γυναικών που είχαν ένα επεισόδιο ΠΦΝ θα αναπτύξουν προβλήματα γονιμότητας. Το ποσοστό αυτό αυξάνει στο 40% μετά από τρία ή περισσότερα επεισόδια.
    • Ενδοκοιλιακά αποστήματα: Εάν το πρώτο ή τα επόμενα επεισόδια μολύνσεων δεν θεραπευτούν σωστά, η κατάσταση μπορεί να γίνει χρόνια, να δημιουργηθούν αποστήματα μέσα στην κοιλιά, διόγκωση και απόφραξη σάλπιγγας (υδροσάλπιγγα) και να χρειαστεί επέμβαση για να καθαριστούν, που μπορεί να καταλήξει σε ανάγκη αφαίρεσης σάλπιγγας, ωοθήκης ή ακόμα και της μήτρας. Ευτυχώς οι περισσότερες γυναίκες συμβουλεύονται τον γυναικολόγο τους έγκαιρα και τους δίνεται η κατάλληλη θεραπεία προτού δημιουργηθούν οι σοβαρές αυτές επιπλοκές.

    Μέτρα πρόληψης:

    • Αποφυγή πολλών σεξουαλικών συντρόφων.
    • Αποφυγή κολπικών πλύσεων.
    • Χρήση προφυλακτικού κατά την σεξουαλική επαφή.
    • Αναφέρετε οποιαδήποτε συμπτώματα στον γυναικολόγο σας.
    • Τακτικοί έλεγχοι από γυναικολόγο.

    Σαν συμπέρασμα είναι απαραίτητο να σημειωθεί ότι η εγρήγορσή μας για τα συμπτώματα και η άμεση χορήγηση θεραπείας μπορούν πραγματικά να μας βγάλουν από δύσκολες μελλοντικές καταστάσεις.
    Τα στοιχεία από μελέτες δείχνουν ότι ο προληπτικός έλεγχος ατόμων που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου για τη νόσο, έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα και αξία και οδηγεί σε σημαντική μείωση της στο γενικό πληθυσμό.
    Τουλάχιστον το ένα τρίτο των γυναικών με οξεία μορφή ΠΦΝ, θα έχουν ένα δεύτερο επεισόδιο υποτροπής εντός ενός έτους.
    Το 80% των ανδρών που έχουν ως συντρόφους τους γυναίκες με ΠΦΝ, πάσχουν από ουρηθρήτιδα που τις περισσότερες φορές δεν έχει συμπτώματα και γι' αυτό περνάει απαρατήρητη.
    Η ταυτόχρονη θεραπεία και των ανδρών, ελαττώνει σημαντικά τον αριθμό των υποτροπών.

  • Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών

    Αν οι ορμόνες μέσα στον οργανισμό μιας γυναίκας δεν "δουλεύουν" με τον σωστό τρόπο, δηλαδή δεν βρίσκονται σε μια ισορροπία μεταξύ τους, τότε οι ωοθήκες παράγουν πολλά ωοθυλάκια (είναι αυτές οι μικρές κυστούλες που σε ένα φυσιολογικό κύκλο, κάθε μήνα, μια απο αυτές απελευθερώνει ένα ωάριο).
    Αυτό το σύνδρομο συναντάται σε γυναίκες που βρίσκονται στην αναπαραγωγική ηλικία της ζωής τους, δηλαδή που έχουν περίοδο.
    Συχνά πρωτοεμφανίζεται κατά την διάρκεια της εφηβείας και δεν είναι κάτι που θεραπεύεται.
    Σπάνια οι ωοθήκες επανέρχονται στη φυσιολογική τους λειτουργία.

    Ποιά είναι τα συμπτώματα;

    Συνήθως οι γυναίκες που έχουν το σύνδρομο έχουν και ακανόνιστη περίοδο.
    Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα σε μερικές απ’ αυτές τις γυναίκες η περίοδος σταματάει.
    Γυναίκες με σύνδρομο πολυκυστκών ωοθηκών ίσως αντιμετωπίσουν δυσκολία στο να μείνουν έγκυες.
    Περίπου το 70% αυτών των γυναικών έχουν εντονότερη τριχοφυία στους κροτάφους, στο πηγούνι, πάνω από το στόμα, γύρω από τις θηλές των μαστών, στο στήθος, χαμηλά στην κοιλιά και στους μηρούς.

    Ποια είναι η αιτία του συνδρόμου;

    Οι επιστημονικές μελέτες παγκοσμίως δεν έχουν δείξει με βεβαιότητα ακόμη, από τι προκαλείται το σύνδρομο των πολυκυστκών ωοθηκών.
    Ίσως υπάρχει κάποια διαταραχή στον μηχανισμό με τον οποίο το σώμα χρησιμοποιεί το σάκχαρο.
    Λόγω αυτής της διαταραχής, οι ορμόνες που ελέγχουν τις ωοθήκες και την περίοδο δεν βρίσκονται σε κάποια ισορροπία μεταξύ τους.

    Δημιουργούν οι πολυκυστικές ωοθήκες μακροχρόνια προβλήματα στη γυναίκα;

    Εάν υπάρχει σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, νεώτερες έρευνες έχουν δείξει ότι είναι πιθανότερο η γυναίκα στο μέλλον να αναπτύξει υπέρταση (υψηλή αρτηριακή πίεση) ή διαβήτη (σάκχαρο).
    Αυτό σημαίνει ότι αυξάνονται οι πιθανότητες στο μέλλον για εγκεφαλικό και για έμφραγμα.
    Εξαιτίας των ανωμαλιών της περιόδου οι γυναίκες με το σύνδρομο, είναι πιο πιθανό να μην μπορούν να μείνουν έγκυες εύκολα.
    Επίσης, αυτές οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα στο μέλλον να νοσήσουν από καρκίνο του ενδομητρίου ή καρκίνο του μαστού.

    Με ποιόν τρόπο ο γιατρός μου μπορεί να διαγνώσει το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών;

    Ο γιατρός θα ψάξει να βρεί τα σημάδια-συμπτώματα του συνδρόμου.
    Ορισμένες εξετάσεις αίματος που προσδιορίζουν επίπεδα ορμονών στο αίμα, μπορεί να βοηθήσουν στην διάγνωση.
    Το υπερηχογράφημα των έσω γεννητικών οργάνων μπορεί να δείξει αν υπάρχουν μικρές κύστεις στις ωοθήκες, εύρημα που είναι χαρακτηριστικό του συνδρόμου.

    Πώς αντιμετωπίζεται;

    Aν υπάρχουν πολυκυστικές ωοθήκες ίσως χρειαστεί η γυναίκα να χάσει βάρος αν το βάρος της είναι πάνω από το φυσιολογικό.
    Υπάρχουν φάρμακα που μπορούν να βοηθήσουν να γίνει τακτική η περίοδος και να βελτιωθεί η έντονη τριχοφυία και η ακμή, αν υπάρχουν. Αν υπάρχει διαβήτης (υψηλό σάκχαρο) ή υψηλή αρτηριακή πίεση, θα πρέπει να θεραπευτούν.
    Εάν επιθυμεί να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, υπάρχουν φάρμακα που μπορούν να βοηθήσουν να μείνει έγκυος.
    Είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών δεν είναι το ίδιο με το απλό εύρημα ενός υπερηχογραφήματος όπου απεικονίζονται οι ωοθήκες ως πολυκυστικές.
    Σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι απαραίτητο να ισχύουν όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω.
    Είναι άλλο το "Σύνδρομο Πολυκυστικών ωοθηκών" και άλλο η "εικόνα Πολυκυστικών ωοθηκών" που πολύ συχνά βλέπουμε με το υπερηχογράφημα.

  • Έρπης Γεννητικών Οργάνων

    Ο ιός βρίσκεται μέσα στα δερματικά έλκη (πληγές-δερματικές βλάβες), που προκαλεί. Η επαφή με τα έλκη-πληγές, μεταδίδει τον ιό. Επίσης ο ιός μπορεί να βρίσκεται και στο δέρμα της γεννητικής περιοχής έστω και εάν δεν υπάρχουν τοπικά σημεία λοίμωξης.
    Όταν ο ιός HSV προσβάλει τον οργανισμό παραμένει για πάντα. Προκαλεί κατά διαστήματα νέα κλινικά σημεία, με έλκη στην γεννητική περιοχή.
    Ο ιός HSV1 προκαλεί μολύνσεις κυρίως στο στόμα και στα χείλη (επιχείλιος έρπης). Ο ιός αυτός μετά από την πρώτη μόλυνση που θα προκαλέσει, παραμένει για πάντα στον οργανισμό.
    Έχει την ικανότητα να ενεργοποιείται ξανά και να δημιουργεί έλκη στα χείλη και στο στόμα. Αυτό συμβαίνει όταν ο ασθενής προσβάλλεται από πυρετό ή παρουσιάζει μια άλλη ασθένεια ή όταν για διάφορους λόγους μειώνεται η άμυνα του οργανισμού του.
    Ο ιός HSV1, εκτός από τον επιχείλιο έρπη μπορεί να προκαλέσει και έρπη των γεννητικών οργάνων. Αυτό συμβαίνει όταν η γεννητική περιοχή κάποιου ατόμου, έλθει σε επαφή με το σάλιο κάποιου άλλου που πάσχει από επιχείλιο έρπη.
    Η μόλυνση με τον ιό HSV1 των γεννητικών οργάνων και της γεννητικής περιοχής, συμβαίνει μόνο σε περίπτωση στοματικού έρωτα.

    Ποια είναι τα σημεία και συμπτώματα;

    Τα πρώτα σημεία μετά από την προσβολή από τον ιό HSV2, εκδηλώνονται συνήθως μετά από 2 εβδομάδες. Αρχικά εμφανίζονται μικρές φουσκάλες πάνω στα γεννητικά όργανα ή στην περιοχή του πρωκτού.Στη συνέχεια σπάζουν και προκαλούνται τοπικά έλκη του δέρματος που συνοδεύονται από πόνο και κνησμό.
    Μπορεί να συνοδεύονται από διόγκωση των λεμφαδένων της περιοχής, μια γενική αδιαθεσία και σπανιότερα πυρετό. Τα έλκη επουλώνονται μετά από δύο εβδομάδες. Υπάρχει όμως η πιθανότητα να εμφανιστούν ξανά τα ίδια κλινικά σημεία. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι περισσότεροι ασθενείς μολύνονται από τον ιό HSV2, χωρίς να το αντιληφθούν διότι τα συμπτώματα τους είναι ήπια ή ακόμη δεν παρουσιάζουν έλκη ή εάν τα παρουσιάσουν είναι περιορισμένα με αποτέλεσμα να θεωρήσουν ότι πρόκειται για κάτι άλλο.
    Οι ασθενείς που εκδηλώνουν κλινικά σημεία του έρπη των γεννητικών οργάνων, μπορεί να παρουσιάζουν υποτροπές της ασθένειας, με επαναλαμβανόμενα επεισόδια μέχρι και 4 έως 5 φορές το χρόνο.
    Σταδιακά όμως με το πέρασμα του χρόνου, η συχνότητα και η σοβαρότητα των νέων επεισοδίων του έρπη των γεννητικών οργάνων μειώνεται.
    Πρέπει να σημειωθεί ότι τα άτομα που γνωρίζουν ότι έχουν προσβληθεί από τον ιό HSV, είναι πιθανόν να νιώθουν άβολα και να είναι στενοχωρημένα από το γεγονός αυτό.

    Εγκυμοσύνη και έρπης γεννητικών οργάνων

    Ο έρπης των γεννητικών οργάνων μπορεί να προκαλέσει σοβαρές και θανατηφόρες λοιμώξεις σε νεογνά των οποίων η μητέρα έχει ενεργό λοίμωξη στα γεννητικά όργανα κατά την ώρα του τοκετού.
    Εάν μια γυναίκα έχει ενεργό λοίμωξη με έρπητα κατά τον τοκετό, συστήνεται να γίνεται καισαρική τομή για να αποφευχθεί η μετάδοση και μόλυνση του νεογνού με τον ιό HSV.

    Πώς γίνεται η διάγνωση;

    Η διάγνωση μπορεί να γίνει από την κλινική επισκόπηση των κλινικών σημείων της νόσου που θα κάνει ο γιατρός.Επίσης η λήψη δειγμάτων από τις δερματικές βλάβες μπορεί να βοηθήσει τη διάγνωση. Είναι δυνατόν στο υλικό αυτό να αναγνωρισθούν κύτταρα που μολύνθηκαν. Επίσης μπορεί να βρεθούν και αντιγόνα από τον ιό.
    Οι εξετάσεις αίματος μπορούν να δείξουν την ύπαρξη αντισωμάτων που δημιουργήθηκαν εναντίον του ιού HSV2 ή HSV1.

    Πόσο συχνή είναι η ασθένεια;

    Η συχνότητα του έρπη των γεννητικών οργάνων έχει αυξηθεί δραματικά.Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύουν τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης των Ασθενειών των Ηνωμένων Πολιτειών, 1 από κάθε πέντε άτομα άνω των 12 ετών, έχει προσβληθεί από τον ιό HSV2. Από το 1970 μέχρι σήμερα παρατηρήθηκε μια αύξηση της τάξης του 30%. Στους έφηβους η μόλυνση αυξήθηκε κατά 500%. Στους νεαρούς ενήλικες αυξήθηκε κατά 200%.
    Στις γυναίκες ο έρπης των γεννητικών οργάνων είναι συχνότερη παρά στους άνδρες. Υπολογίζεται ότι 1 στις 4 γυναίκες έχει προσβληθεί από τον ιό HSV2. Αυτό πιθανόν να οφείλεται στο γεγονός ότι η μετάδοση από τον άνδρα στη γυναίκα είναι πιο εύκολη παρά το αντίθετο.

    Θεραπεία και πρόληψη.

    Δεν υπάρχει θεραπεία σήμερα η οποία να εκριζώνει τον ιό από τον οργανισμό. Υπάρχουν φάρμακα εναντίον του ιού HSV, τα οποία μπορούν μειώσουν τη διάρκεια όπως και τη συχνότητα των εκδηλώσεων και υποτροπών της ασθένειας.
    Φάρμακα όπως η ακυκλοβίρη μπορούν να χρησιμοποιηθούν τοπικά και συστηματικά από το στόμα. Η καλύτερη πρόληψη σε περίπτωση σεξουαλικής επαφής είναι η χρήση προφυλακτικού.
    Εντούτοις η προστασία που δίνουν τα προφυλακτικά δεν είναι απόλυτη. Η περιοχή που πάσχει μπορεί να μην καλύπτεται και έτσι ο ιός να μεταδίδεται στο άλλο άτομο κατά την επαφή.
    Εάν ο ένας από τους δύο ερωτικούς συντρόφους παρουσιάζει έρπη γεννητικών οργάνων που βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι προτιμότερο να μην έχουν ερωτική επαφή ενόσω υπάρχουν κλινικά σημεία. Είναι επίσης καλύτερα να χρησιμοποιούν προφυλακτικό.

  • THIN PREP αντί κλασσικού TEST- PAP. Γιατί;

    Η λήψη του Thin Prep γίνεται με τον ίδιο ακριβώς ανώδυνο τρόπο όπως και το κλασσικό τεστ Παπ, τα κύτταρα όμως δεν επιστρώνονται απευθείας στο πλακίδιο, αλλά τοποθετούνται σε φιαλίδιο με μονιμοποιητικό υγρό και ακολουθεί αυτόματη διαδικασία επεξεργασίας τους με ειδικό μηχάνημα. Τα κύτταρα συλλέγονται από τον τράχηλο με ένα ειδικό βουρτσάκι. Συλλέγονται συγχρόνως κύτταρα από το εξωτερικό μέρος του τραχήλου και τον ενδοτραχηλικό σωλήνα.

    Στη συνέχεια, το τελικό τμήμα της βούρτσας αποσπάται και τοποθετείται σε ένα φιαλίδιο με το ειδικό υγρό. Η μέθοδος αυτή ονομάζεται Κυτταρολογία Υγρής Φάσης.

    Τα σημαντικότερο πλεονεκτήματα του Thin Prep είναι ότι εξασφαλίζει τη συλλογή όλων των κυττάρων της λήψης και τη σωστή συντήρηση τους, ενώ αντίθετα, στο κλασσικό τεστ Παπ απορρίπτεται μεγάλη ποσότητα των κυττάρων με τη σπάτουλα και το βουρτσάκι λήψης. Στο κλασσικό τεστ Παπ, η απλή επάλειψη των κυττάρων στα γυάλινα πλακίδια προκαλεί ακανόνιστη επίστρωση και συχνά δυσκολεύει την αξιολόγηση στο μικροσκόπιο. Αντιθέτως, το Thin Prep προσφέρει επιχρίσματα άριστης ποιότητας καθώς τα κύτταρα εμφανίζονται το ένα δίπλα στο άλλο και όχι σε συμπλέγματα, με αποτέλεσμα να φαίνονται ευκολότερα πιθανές ανωμαλίες των κυττάρων και ο κυτταρολόγος να κάνει ακριβέστερη διάγνωση.

    Ακόμη το Thin Prep επιτρέπει τη διενέργεια επιπλέον εξετάσεων, που τυχόν θα χρειαστούν, στο ίδιο δείγμα, χωρίς επαναληπτική επίσκεψη και λήψη άρα λιγότερη ταλαιπωρία για τη γυναίκα. Μπορεί δηλαδή ταυτόχρονα να πραγματοποιηθεί ανίχνευση και τυποποίηση των στελεχών του ιού των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV) καθώς και ταυτοποίηση χλαμυδίων και άλλων λοιμογόνων παραγόντων (π.χ. μυκόπλασμα, ουρεόπλασμα, HSV, κλπ).

Video Gallery

  • Συχνότερα γυναικολογικά προβλήματα κατά την διάρκεια του καλοκαιριού

    playbutton
  • Είναι επικίνδυνη η εγκυμοσύνη μετά τα 40?

    playbutton
  • Πώς πρέπει να αντιμετωπίζει η γυναίκα το τεστ ΠΑΠ

    playbutton
  • Συνέντευξη του Γυναικολόγου κ. Ανδρέα Κόμη

    playbutton
  • Test Pap Mastou

    playbutton
  • Τοκετός σε Ισχιακή Προβολή

    playbutton